ANNEM
Çok garip ama biz aslında doğduğumuzda ölüyoruz. Doğum ile ölüm arasında bir fark var mı? Ne geldiğimiz yeri biliyoruz ne de gittiğimiz yeri. Ben bu siteyi kurup yazmaya başladığımda amacım insanlık adına farkındalık yaratmak, kendimce karanlığı aydınlatmaktı, hani deniz yıldızının hikayesi var ya tıpkı onun gibi. Biliyorum yaşadığımız dönem öyle uzun uzun makale okunacak bir bilgi çağı değil o yüzden kısa ama öz yazmak önemli. Ama günün birinde ailemden birisini yazacağımı da hiç planlamamıştım. Düşünsenize sizin hayata gelmenize sebep olan biyolojik ve psikolojik bir parçanız olan annenizi yazacaksınız. Evet benim annem Muazzez Güneş bu yazıyı yayınladığım günden tam 40 gün önce bu hayattan ebediyete intikal etti.
İnsan hiç konduramıyor biliyor musunuz? Bir gün hepimiz öleceğiz ve sıranın onlara geleceğini hatta kendimizin bile öleceğini beklemiyoruz. Bilmem sizde olur mu ama ben aklıma geldikçe Allah’ım o sene bu sene olmasın derdim hep. Ama nafile ki süresi gelen gidiyor elden bir şey gelmiyor. İstesen de istemesen de Dünya’nın en zengini de olsan en akıllısı da olsan tıpkı Sultan Süleyman’a kalmadığı gibi bu Dünya kimseye kalmıyor. Her ölüm ani her ölüm beklenmeyen ve her ölüm üzücüdür elbette. Çok ani gelişen ve akut olduğunda tedavisi de mümkün olmayan “Yaşlı Lösemisi” aldı götürdü annemi bizden.
Annem kendine has özellikleri olan biriydi. Gerçi yaratılışa göre her insan tek başına kendine has bir varlık tıpkı parmak izi gibi ama annem yine de özeldi işte. Kimi zaman o; çok bilir çok konuşur çok kızar çok ister çok beğenmez çok düşünür çok sever çok ayırır çok eğlenceli çok fikirli çok kavgacı çok futbolsever çok Galatasaraylı çok seçici ama çok içten biri idi. Benim açımdan sevdiğim huyları olduğu kadar sevmediğim huyları da vardı. Hepimiz insanız ve günümüzde şanslı iseniz hala birlikte yaşayan bir anne ve babanın elinde büyümüşsünüzdür. Zaten sizin geleceğinizin temellerini de onlar belirlemiyor mu?
Kız kardeşlerime de yapar mıydı bilmem ama mesela benim hala nefes alamadığımı sanıyordu. Doktora hiç gitmediğimi, aç kaldığımı, her yağmur haberi duyduğunda sele kapılıp kapılmadığımı mutlaka telefon açar öğrenirdi mesela. Ben ısrarla Kayseri’de yaşamayacağım dememe rağmen o bir gün oraya döneceğimin hayalinden asla vaz geçmedi. İlk erkek evladını evlatlık olarak kardeşine vermesinden sonra ikinci erkek evladı olan ben onun için kaybedilmeyecek birisiydim herhalde. Hani çocuklara sorulur ya anneni mi seviyorsun yoksa babanı mı diye de çocuk ortada kalır seçemez birini. Oysa anneme hangi çocuğunu daha çok seviyorsun diye kimse sormazdı çünkü gizlemezdi bu durumu. Çocuklar hep takılmıştır mesela yemek sırasında annem tabaklara servis yaparken bu Ahmet’in tabağı diyerek takılıp gülüşürdük. Oysa ben annemin bana bu ilgisinden sıkılır onun beklentisinin karşılığını da veremezdim ama o bunu bile bile asla vazgeçmedi. Belli ki kız kardeşlerim bu duruma yıllarca içerlemişler. Oysa onun yanında her zaman o kızlar vardı. Keşke evlatlarını gerçekten eşit sevebilseydi veya onları daha çok sevseydi. Ha bu arada elbette onları da çok seviyordu mutlaka ama birini bir tık fazla sevmek normal midir bilmiyorum. Başka ailelerde de benzer şeyler oluyor mudur bilmem.
Bütün bunlara rağmen abim ve ben onu kızlardan daha fazla üzdük orası kesin. Kayseri’de yaşamayacağıma karar vermeden önce muhtemelen üniversiteyi yeni bitirdiğimde filan evi terk etmekle tehdit etmiş çok üzmüştüm annemi. Keşke yaşanmasaydı ama hayat böyle bir şey yaşarken fark etmiyorsun bir gün geride bir şey kalmayacağını. Yaşandı ve bitti. Annemin taziyesine gelen gelemeyen herkese minnet duyuyorum çünkü arayanlar dışında sadece gelenler bile beklediğimizin çok üzerinde idi ve bu onun ne kadar sevildiğinin bir göstergesi değil midir? Annem hakkında yazılacak o kadar çok şey var ki nereden başlanır nerede bitirilir bilmiyorum. Ama biz bir gün, bir zaman, bir yerde, yeniden bir araya gelirsek bütün aile her şeye baştan başlayıp daha iyisini yapabiliriz.